Spotkanie Klubu Miłośników Książki DKK poświęcone książce Moniki Sznajderman „Fałszerze pieprzu. Historia rodzinna” przebiegło w atmosferze skupienia i refleksji nad pamięcią, tożsamością oraz sposobami opowiadania o przeszłości.Uczestnicy zwrócili szczególną uwagę na nietypową kompozycję utworu. Autorka łączy w nim różne gatunki literackie – reportaż, esej historyczny, autobiografię i elementy narracji rodzinnej. To przenikanie się form sprawia, że książka wymyka się jednoznacznej klasyfikacji i jednocześnie zyskuje głębię. Czytelnicy podkreślali, że taka konstrukcja pozwala spojrzeć na historię z wielu perspektyw: zarówno osobistej, jak i zbiorowej.
W dyskusji pojawił się wątek kontrastu między losami dwóch rodzin – żydowskiej i polskiej – oraz sposobu, w jaki autorka rekonstruuje ich dzieje. Fragmentaryczność narracji, obecność dokumentów, zdjęć i wspomnień tworzy mozaikę, która oddaje trudność w odtwarzaniu przeszłości oraz niepełność pamięci. Uczestnicy zauważyli, że ta „poszarpana” struktura jest celowym zabiegiem, oddającym charakter historii naznaczonej wojną i utratą.
Ciekawym elementem rozmowy była także refleksja nad rolą narratora – Sznajderman nie tylko relacjonuje fakty, ale również ujawnia własne emocje i wątpliwości. Dzięki temu książka staje się nie tylko opowieścią o przodkach, ale też zapisem procesu dochodzenia do prawdy.
Podsumowując, spotkanie pokazało, że „Fałszerze pieprzu” to utwór wielowarstwowy, w którym forma jest równie istotna jak treść. Mieszanie gatunków zostało odebrane jako zabieg nie tylko artystyczny, ale i poznawczy – pozwalający lepiej zrozumieć złożoność historii rodzinnej i zbiorowej.
